Een tuintje van 7500 ha

Na een paar uur rijden over voornamelijk asfalt en gravel was het laatste stuk toch weer even hobbelen.

De bestemming Rooiklip bleek een zelfgebouwd huis te zijn met een tuintje van 7500 ha. De buurman woonde 18 km verderop en we konden kamperen in een soort halve grot.

Het vreemde was dat we in deze MoN voor het eerst op de camp site internet hadden! Een directe straalverbinding met de provider antenne op een Tafelberg 17 km verderop maakte dit mogelijk.

De douche was fraai in de rotsen gemaakt.

‘sMiddags deden we de Leopard wandeling. Lore en Franz (de Duits/Namibische eigenaren van Rooiklip) hadden in hun folder geschreven dat er ook luipaarden en cheetahs rondliepen in het wandelgebied, maar dat die vrij schuw waren. Als je geluk had, stond er, kon je hun sporen volgen. Ik was juist bang dat, als je pech had, zij onze sporen konden volgen 😟

Na de wandeling bleek er schnapps und bier beschikbaar te zijn in de bar. Daar hebben we dus maar gebruik van gemaakt. Franz had limoncello, caramel liquor en whisky zelf gestookt, dus die moesten we ook allemaal proberen naast het bier.

Misschien was het daarom dat de plaatselijke hond veel op een zeehond leek.

Maar ook wel op een cheetah.

Ik bleef nog even achter om mijn blog af te maken. Nou, daar wist Franz wel raad mee. Hij trok zijn praatstoel bij waardoor wegkomen erg lastig bleek, met als gevolg dat ik in mijn eentje in het pikkedonker meer dan een kilometer naar de camp site moest lopen in cheetah land. Eerlijkheid gebiedt te vertellen dat ik af en toe wel met mijn telefoonlampje naar achter heb geschenen om te kijken of er rode oogjes te zien waren 😫

De anderen maakten, onder het genot van een drankje, geen aanstalten om mij te komen helpen. Ze maakten wel een foto: het stipje ben ik.

Het eten werd bereid door onze cave-cooks en was bijzonder smakelijk.