KLM grounded in Death Valley

Na de wandeling rond het meertje zagen we dat er bij onze auto een scheurtje in de wang van een band zat. Lek!

We besloten er een beetje lucht bij te pompen en dan te proberen het asfalt te bereiken om daar de band te wisselen. Jac volgde ons door het zand en daarna waren Mark en Albert de back-up van Jac voor het geval die weer een aanval van zandangst zou krijgen 😜

Jac slaagde met vlag en wimpel voor de zandtest, maar toen kwam het bericht dat Albert en Mark stilstonden. Gelukkig nog net binnen bereik van de walky talkies maar te ver om goed te horen wat er aan de hand was.

Wij weer allemaal terug door het zand. Dat was zo ongeveer de tiende keer.

Aangekomen bij de KLM auto bleek: disaster had struck. De koppeling had de geest gegeven en er was geen enkele beweging meer in de auto te krijgen. KLM was grounded!

De plek was minder dan ideaal: in mul zand, 70km van de dichtstbijzijnde mensen, 350km van Windhoek, waar we de volgende dag moesten zijn om onze vluchten te kunnen halen en het werd donker. De naam van de plek was overigens wel toepasselijk: Death Valley.

Er werd besloten dat Mark en Albert zouden overnachten op hun auto en dat de rest terug zou gaan om hulp te zoeken.

Op de terugweg met nog maar twee auto’s reden we heel voorzichtig. De schrik sloeg mij echter om het hart toen er een rood lampje op het dashboard ging branden. Het bleek dat Timo even zijn gordel had losgemaakt. Pffff.

Na weer 70km terug naar het kamp te hebben gereden hoorden we van een politieagent dat je nooit in Death Valley moest overnachten vanwege de groepen hyena’s. Het was wel wat laat om nog iets aan deze informatie te hebben, maar gelukkig zei een ranger dat het met een rooftop tent waarschijnlijk wel ok was.

Na wat vergeefse pogingen kregen we eindelijk het verhuurbedrijf te pakken. Opties met vrachtwagens en reserve auto’s zouden te lang duren en er werd besloten dat we Albert en Mark ‘s ochtends vroeg zouden ophalen in onze auto en dat zij hun auto achter gingen laten. Die werd dan hopelijk later door de plaatselijke mecanicien opgehaald.

‘s Ochtends dus maar weer 70 km heen, 5 km zand, autospullen overpakken, KLM-ers oppikken, 5 km zand, 70km terug.

Gelukkig kon het ophalen van de gestrande KLM crew in stijl worden uitgevoerd.

Toen we weer terug waren in het basis kamp en na tanken, meer overleg met de verhuurder en het betalen van de locale sleepdienst, kon de complete ploeg eindelijk afreizen naar Windhoek met één auto minder dan bij de start. Die reis verliep voor ons doen voorspoedig: na vijf uur rijden slechts één lekke band die het totaal op zeven bracht.

We kwamen dus uiteindelijk veilig in Windhoek aan en konden de overblijvende auto’ gaan uitmesten. Vanavond wordt weer een bezoek gebracht aan Joe’s beer house voor een kudu steak.